Brimstone

Brimstone (2016) nie jest zainteresowany nostalgią za pograniczem. Martin Koolhoven wykrzywia znajome sylwetki westernu — kurz, kazania, strzelby i małomiasteczkowy osąd — w ponury, trzymający w napięciu thriller, w którym niebezpieczeństwo nosi koloratkę i dzierży Biblię. Efektem jest surowa, niepokojąca mieszanka thrillera, westernu i dramatu, która prowokuje, by odwrócić wzrok.

W centrum jest Liz, grana z zaciekłą powściągliwością przez Dakotę Fanning. To kobieta, która nauczyła się znosić, iść naprzód, chronić ten skrawek spokoju, jaki potrafi zbudować — aż do chwili, gdy pojawia się kaznodzieja i zamienia krajobraz w pułapkę. Guy Pearce wnosi do roli lodowate, kontrolowane zagrożenie, uosabiając rodzaj prawości, która nie tyle zbawia dusze, co je zawłaszcza.

Opowiadanie Koolhovena stawia na narastającą grozę zamiast na widowisko. Świat filmu wydaje się wrogi nie tylko z powodu dziczy, lecz także przez ludzi, którzy egzekwują jego reguły — sąsiadów, władze i zgromadzenia, mylące okrucieństwo z moralnością. Carice van Houten i Kit Harington dodają emocjonalne przeciwwagi, pomagając filmowi zbadać, jak miłość, lojalność i strach mogą współistnieć w miejscu, gdzie jedno oskarżenie potrafi wymazać czyjeś życie.

To, co sprawia, że Brimstone zostaje w pamięci, to sposób, w jaki przeformułowuje pościg w coś duchowego i psychologicznego, nie tylko fizycznego. To historia o byciu ściganym za rzekomy grzech, o przemocy ukrytej za „cnotą” i o cenie przetrwania, gdy przeszłość wciąż jest przepisywana przez kogoś innego. Jest ponury, wyważony i często wstrząsający — a jednak nigdy nie obchodzi się lekkomyślnie z cierpieniem.

Dla widzów szukających mroczniejszego westernowego thrillera z prawdziwym ciężarem dramatycznym Brimstone wyróżnia się: koszmar pogranicza, w którym najstraszniejszy ogień nie jest gdzieś w oddali, lecz w oczach człowieka nazywającego siebie prawym. Jeśli odkrywasz więcej kina łamiącego gatunkowe schematy, dodatkowe omówienia i rekomendacje znajdziesz na Trailerix.