It

Osadzone na sennych ulicach Derry w stanie Maine, To (2017) śledzi losy grupy dzieciaków, które już zmagają się z prawdziwymi problemami — żałobą, presją rodziny i okrucieństwem w szkole — gdy coś znacznie gorszego zaczyna na nie polować. Nazywają siebie Klubem Frajerów, a ich więź staje się jedyną rzeczą solidniejszą niż uprzejma cisza miasteczka.

Andy Muschietti kadruje tę historię jak wspomnienie, które wciąż odtwarza się na nowo z kolejnymi siniakami: rowery na skąpanych w słońcu drogach, piwnice, w których jest podejrzanie cicho, i poczucie, że dorośli albo nie rozumieją sedna, albo świadomie odwracają wzrok. Horror działa, bo wyrasta z rozpoznawalnych lęków, a potem eskaluje do nadnaturalnego zagrożenia, które zdaje się dokładnie wiedzieć, gdzie każde dziecko jest najbardziej wrażliwe.

Pennywise w wykonaniu Billa Skarsgårda jest mniej prostym straszydłem, a bardziej zmiennym lustrem, które zamienia strach w spersonalizowaną pułapkę. Film traktuje klauna równie mocno jako ideę, co jako istotę — pradawny głód w uśmiechniętej masce — dlatego każde spotkanie przypomina test tożsamości tak samo jak walkę o przetrwanie.

Młoda obsada — Jaeden Martell, Jeremy Ray Taylor, Sophia Lillis, Finn Wolfhard, Chosen Jacobs, Jack Dylan Grazer i Wyatt Oleff — utrzymuje film w żywym rytmie nawet wtedy, gdy mrok napiera. Ich przekomarzanie się i odwaga nie unieważniają zagrożenia; przeciwnie, wyostrzają stawkę, bo przyjaźnie wydają się wypracowane, a nie napisane pod linijkę.

Jako horror, thriller i dramat, To działa dzięki równowadze między widowiskiem a emocją: strachy są duże, ale większy jest ból pod spodem. Dla widzów szukających nowoczesnego punktu odniesienia gatunku, który wciąż pamięta, jak to jest mieć trzynaście lat i bać się świata, Derry czeka — ze studzienkami burzowymi, czerwonymi balonami i sekretami, które unoszą się tuż pod powierzchnią.