Home Again

Home Again (2017) w reżyserii Hallie Meyers-Shyer wygodnie trafia w ten słodki punkt, w którym komedia, dramat i romans nachodzą na siebie — po czym delikatnie przesuwa formułę tak, by brzmiała bardziej osobiście. Na tle Los Angeles, które jest po równo kuszące i męczące, film śledzi losy kobiety próbującej odbudować życie po zakończeniu małżeństwa, by odkryć, że zaczynanie od nowa rzadko przebiega w równych, cichych krokach.

Reese Witherspoon stanowi oś opowieści, wnosząc swobodny, naturalny urok w rolę matki godzącej pracę, rodzicielstwo i emocjonalny zawrót głowy związany z nagłą samotnością. Gdy oferuje tymczasowe schronienie trzem młodym, aspirującym twórcom — granym przez Nata Wolffa, Jona Rudnitsky’ego i Pico Alexandera — jej dom staje się żywym skrzyżowaniem ambicji, wrażliwości i nieoczekiwanej bliskości. To, co zaczyna się jako praktyczne rozwiązanie, szybko przekształca jej rutynę, granice i poczucie tego, czego wolno jej pragnąć.

Przyjemność z seansu płynie z małych, rozpoznawalnych prawd: jak szybko samotność potrafi udawać niezależność, jak życie rodzinne może jednocześnie dawać oparcie i dusić, oraz jak „robienie tego, co odpowiedzialne” nie zawsze ucisza serce. Trzej współlokatorzy wnoszą młodzieńczy rozpęd i chaotyczny optymizm, ale Home Again pozostaje skupione na cichej rekalkulacji zachodzącej w centrum — na tym, co znaczy zostać zobaczonym na nowo, gdy zbyt długo definiowały cię role.

Drugoplanowe role Lake Bell, Reida Scotta, Dolly Wells i Loli Flanery dodają faktury portretowi współczesnych relacji — przyjaciół, którzy mówią to, co trzeba usłyszeć (albo to, czego wolałoby się uniknąć), byłych, którzy nie znikają bez śladu, oraz dzieci, które zauważają więcej, niż dorośli sądzą. Ton pozostaje lekki, nie ignorując jednak bólu, który potrafi kryć się pod świeżym startem, pozwalając humorowi i czułości współistnieć w tym samym kadrze.

Dla widzów szukających współczesnej romantycznej komediodramy o przytulnym, napędzanym postaciami pulsie, Home Again jest zaproszeniem do seansu: to historia o wpuszczaniu ludzi do środka, uczeniu się, kiedy powiedzieć „nie”, i rozpoznaniu, że odnowa może przyjść przez najbardziej zwyczajne drzwi. Czasem pierwszym krokiem do nowego życia jest po prostu zrobienie miejsca.