Anora

W Anora (2024) Sean Baker wraca do bliskości ulicy, w której jest najlepszy, ale tym razem ujmuje ją jak współczesną historię Kopciuszka, z popękanym szkłem na krawędziach. Osadzony między brooklyńskim zgiełkiem a grawitacyjnym przyciąganiem oligarchicznego bogactwa, film porusza się z nerwową ekscytacją romansu, który wydaje się zbyt dobry, by go kwestionować — aż pytania i tak się pojawiają.

Mikey Madison spina film rolą czujną, zabawną i bezwzględnie ludzką, oddając portret młodej kobiety, która nauczyła się szybko czytać sytuacje i jeszcze szybciej się chronić. Gdy poznaje syna rosyjskiego oligarchy (Mark Eydelshteyn), a relacja przyspiesza do impulsywnego małżeństwa, film pozwala, by ten pęd był odurzający — po czym natychmiast sprawdza, ile to odurzenie kosztuje.

To, co zaczyna się jako figlarne, niemal rozgorączkowane zderzenie światów, zaciska się, gdy wiadomość dociera do Rosji i rodzinna machina rusza. Zagrożeniem nie jest tylko towarzyski wstyd; to władza użyta celowo, nastawiona na przepisanie związku w „pomyłkę”, którą da się wymazać. Baker znajduje komedię w absurdzie działań naprawczych i zderzeń kulturowych, ale nigdy nie traktuje stawki jak żartu.

Drugoplanowe role Yury Borisova, Karrena Karaguliana, Vache Tovmasyana, Luny Sofíi Mirandy, Lindsey Normington i Daryi Ekamasovej pogłębiają poczucie, że każda postać negocjuje dźwignię — pieniądze, lojalność, imigrację, reputację, przetrwanie. Humor filmu często wynika z rozpędu i nieporozumień, a dramat przychodzi w cichszych momentach, gdy fantazja słabnie i prawdziwe życie zaczyna domagać się rachunków.

Anora ostatecznie gra jak romans, który odmawia pozostania w jednym gatunkowym pasie: słodki, ostry, niespokojny i świadomy sprzeczności pragnienia w świecie, w którym klasa bywa własnym przejściem granicznym. Po więcej felietonów filmowych i materiałów o zwiastunach zajrzyj na https://trailerix.com.