Spider-Man: Homecoming

Spider-Man: Homecoming (2017) na nowo przedstawia Petera Parkera jako dzieciaka z Queens, który wciąż próbuje zrozumieć, kim jest, gdy zdejmuje maskę. Świeżo po większym niż życie następstwie Civil War Peter chce udowodnić, że zasługuje na miejsce na tej samej scenie co bohaterowie, których podziwia — a jednak jego codzienność to szafki, prace domowe i próby, by się nie wyróżniać.

Reżyser Jon Watts mocno stawia na to przeciąganie liny, nadając całości lekką, przyziemną energię: akcja jest duża, ale stawka pozostaje osobista. Tom Holland gra Petera z niespokojnym rozpędem — takim, który pasuje do nastolatka, który nie potrafi przestać się ruszać, fizycznie ani emocjonalnie — bo zatrzymanie mogłoby oznaczać przyznanie, że przerasta go sytuacja.

To napięcie wyostrza się, gdy Michael Keaton pojawia się jako Vulture, zagrożenie, które nie tyle marzy o teatralnej dominacji nad światem, co o wykorzystywaniu pęknięć pozostawionych po większych bitwach. Praktyczność złoczyńcy czyni go niepokojącym, a film sprytnie wykorzystuje ten kontrast, by sprawdzić, jakim bohaterem Peter chce być, gdy nie ma łatwego, nośnego medialnie wyboru.

Robert Downey Jr. wnosi mentorski ciężar jako Tony Stark, ale historia nigdy nie zapomina, czyje bóle dorastania oglądamy. Wokół Petera obsada drugoplanowa — Marisa Tomei, Zendaya, Jon Favreau, Gwyneth Paltrow i Donald Glover — pomaga zbudować wiarygodny świat, w którym relacje znaczą tyle samo co stroje i gadżety.

Ostatecznie Homecoming działa, bo traktuje bohaterstwo jako coś, na co zasługuje się w małych momentach, a nie coś przyznawanego przez logo. Więcej felietonów filmowych i aktualności znajdziesz na https://trailerix.com.