The Babysitter

The Babysitter (2017) bierze znajomy podmiejski punkt wyjścia — niezdarny gimnazjalista Cole zostaje w domu z najfajniejszą opiekunką w okolicy — i przekręca go w koszmar o północy. Wyreżyserowana przez McG, ta komedia grozy działa jak cukierkowo-kolorowa impreza slasherowa, która nagle zamyka drzwi na klucz i rzuca ci wyzwanie, byś oglądał dalej.

Judah Lewis spina film szeroko otwartymi oczami i nerwową, rozpaczliwą kreacją Cole’a — dzieciaka rozdartego między zasadami dzieciństwa a przerażającą ekscytacją ich łamania. Samara Weaving kradnie sceny jako Bee, opiekunka, która wydaje się bezwysiłkowo urocza — dopóki Cole nie podgląda rodzaju „wieczoru gier”, którego żaden rodzic nigdy by nie zaakceptował. Od tej chwili film zamienia się w bezdechową gonitwę, w której każdy pokój w domu wydaje się potencjalną pułapką.

To, co sprawia, że film błyszczy, to jego konsekwentne stawianie na tonalny rollercoaster: chce, żebyś się śmiał, potem się wzdrygnął, a potem znów się śmiał. Robbie Amell, Hana Mae Lee, Bella Thorne, Emily Alyn Lind, Andrew Bachelor i Doug Haley tworzą chaotyczną orbitę wokół sekretnego świata Bee, potęgując wrażenie, że Cole jest na straconej pozycji nie tylko wobec niebezpieczeństwa, ale i wobec całego nastoletniego uniwersum mówiącego innym językiem.

McG inscenizuje akcję z błyszczącym, teledyskowym sznytem, stawiając na wyraziste reakcje, cięty timing i horrorowe set pieces, które nie tkwią zbyt długo w mroku. Efekt jest mniej o powolnej grozie, a bardziej o pędzie — jedno eskalujące ujawnienie za drugim — podczas gdy film puszcza oko do oczekiwań gatunku, nie rozbrajając przy tym stawki.

Jeśli przeglądasz https://trailerix.com w poszukiwaniu komedii grozy, która pędzi do przodu i nie boi się ubrudzić, The Babysitter oferuje publicznościową mieszankę nastoletniego chaosu, sekciarskiego zagrożenia i odwagi w duchu coming-of-age. To ten typ filmu, który zamienia „siedzenie do późna po dobranocce” w pełnoprawną umiejętność przetrwania.