How to Get Girls

“How to Get Girls” (2017) neemt een vertrouwde tienerkomedie-opzet en filtert die door een uitgesproken nerdcultuur-lens: twee jeugdvrienden, Zach en Ben, hechten zich aan elkaar via comics en de droom om Comic Con te halen. Hun grote belofte is pure wensvervulling—hun eigen comic afmaken en die op de een of andere manier in handen krijgen van hun ultieme held, Marvel-legende Stan Lee. Dan komt het leven ertussen, en hun plannen ontsporen op de meest extreme manier die je je kunt voorstellen.

Wanneer Ben met zijn vader naar Antarctica wordt gestuurd, leunt de film in op de absurditeit van afstand en tijd. Vijf jaar later keert Ben terug als dezelfde sociaal onhandige fanboy—alleen zit hij nu gevangen in een lichaam dat meteen hoofden doet omdraaien. Dat contrast wordt de motor van de film: het brein van een geek, het gezicht van een hartenbreker, en een beste vriend die de transformatie niet anders kan zien dan als een snelkoppeling naar alles wat ze vroeger buiten bereik dachten.

Regisseur Omri Dorani speelt het uitgangspunt uit voor komedie, maar de grotere clou is hoe snel “zelfvertrouwen” een performance wordt. Zachs pogingen om Bens nieuwe uiterlijk te gebruiken als een sociale cheatcode lopen uit op misverstanden, gekrenkte ego’s en het soort plaatsvervangende schaamtevolle trial-and-error waar tienerkomedies op gebouwd zijn. De humor komt voort uit het zien botsen van fantasie en realiteit—zeker wanneer aantrekkingskracht niet automatisch leidt tot verbinding.

De ensemblecast houdt het tempo levendig, met bekende komische gezichten als Chris Elliott, David Koechner, Kate Flannery en Chris Kattan

In de kern is “How to Get Girls” minder een handboek dan een persiflage op handboeken—een liefdevolle prik naar het idee dat er één enkele formule bestaat voor populariteit, romantiek of “cool” worden. Het is een komedie over de ongemakkelijke ruimte tussen wie je bent en wie je probeert te zijn, waarbij Comic Con-ambities en coming-of-age-plaatsvervangende schaamte in hetzelfde kader passen.