How to Get Girls

„How to Get Girls” (2017) bierze znajomy schemat komedii młodzieżowej i przepuszcza go przez wyraźnie nerdowski filtr: dwóch najlepszych przyjaciół z dzieciństwa, Zach i Ben, łączy miłość do komiksów i marzenie o dotarciu na Comic Con. Ich wielka obietnica to czyste spełnienie życzeń — dokończyć własny komiks i jakoś wcisnąć go w ręce ich największego bohatera, legendy Marvela Stana Lee. Potem jednak wtrąca się życie, a ich plany wykolejają się w najbardziej ekstremalny sposób, jaki można sobie wyobrazić.

Kiedy Ben zostaje wysłany z ojcem na Antarktydę, film mocno gra absurdem dystansu i upływu czasu. Pięć lat później Ben wraca jako ten sam społecznie niezdarny fanboy — tylko że teraz jest uwięziony w ciele, które natychmiast przyciąga spojrzenia. Ten kontrast staje się silnikiem filmu: umysł geeka, twarz bożyszcza i najlepszy przyjaciel, który nie potrafi nie widzieć w tej przemianie skrótu do wszystkiego, co kiedyś wydawało im się nieosiągalne.

Reżyser Omri Dorani wykorzystuje ten pomysł dla komedii, ale większą puentą jest to, jak szybko „pewność siebie” staje się przedstawieniem. Próby Zacha, by użyć nowego wyglądu Bena jako społecznego cheat code’u, przeradzają się w nieporozumienia, urażone ego i ten rodzaj żenującej metody prób i błędów, na której zbudowane są komedie młodzieżowe. Humor filmu bierze się z obserwowania, jak fantazja zderza się z rzeczywistością — zwłaszcza gdy atrakcyjność nie przekłada się automatycznie na więź.

Obsada drugoplanowa pomaga utrzymać żywe tempo, a znane komediowe twarze, takie jak Chris Elliott, David Koechner, Kate Flannery i Chris Kattan, dodają energii wokół centralnego duetu. Tymczasem historia wciąż wraca do swojego fandomowego serca: marzenie o komiksie to nie tylko żart, lecz także przypomnienie, że bohaterowie próbują dorosnąć, nie porzucając tego, co w ogóle uczyniło ich przyjaciółmi.

W swojej istocie „How to Get Girls” jest mniej podręcznikiem niż kpiną z podręczników — czułym prztyczkiem w nos idei, że istnieje jedna formuła na popularność, romans czy bycie „cool”. To komedia o niezręcznej przestrzeni między tym, kim jesteś, a tym, kim próbujesz być, gdzie aspiracje związane z Comic Conem i wstyd dojrzewania mieszczą się w tej samej ramie.