It Chapter Two

It Chapter Two (2019), geregisseerd door Andy Muschietti, keert terug naar Derry met een soort angst die niet vervaagt met de tijd. De film pakt de draad op decennia nadat de Losers’ Club dacht dat ze een einde hadden gemaakt aan Pennywise’ heerschappij, om vervolgens te onthullen dat sommige kwaden niet verdwijnen—ze houden een winterslaap, wachtend op het moment dat je denkt dat je veilig bent.

Nu volwassen, verspreid en gevormd door levens ver van hun geboorteplaats, wordt de groep weer bijeengedwongen door een schokkend telefoontje dat oude wonden openrijt. Wat dit hoofdstuk zo pijnlijk maakt, is hoe het angst neerzet als iets persoonlijks en intiems: niet alleen een wezen in de schaduwen, maar ook de begraven schaamte, het verdriet en de schuld die volwassenheid je leert weg te stoppen.

Jessica Chastain, James McAvoy, Bill Hader, Isaiah Mustafa, Jay Ryan, James Ransone en Andy Bean brengen een ongemakkelijke chemie naar de reünie—warmte doordrenkt met wantrouwen en pijn. Hun spel verkoopt het idee dat vriendschap zowel een reddingslijn als een spiegel kan zijn, die de versies van onszelf terugkaatst die we liever vergeten. Bill Skarsgårds Pennywise blijft een kwaadaardige aanwezigheid, minder een simpele schurk dan een kracht die zijn slachtoffers bestudeert en zich aanpast.

Terwijl de horror- en thrillerbeats escaleren, houdt de film één voet in het drama en blijft hij hangen bij de prijs van overleven. Derry zelf voelt medeplichtig—een ogenschijnlijk gewone plek met een rotte pols—terwijl het verhaal zijn personages dwingt onder ogen te zien waarvoor ze zijn weggerend, en waarom wegrennen de enige manier leek om volwassen te worden.

Of je het verhaal nu opnieuw bezoekt of dit hoofdstuk voor het eerst instapt, It Chapter Two voelt als een afrekening: met het verleden, met de verhalen die we onszelf vertellen, en met de angst dat sommige jeugdterrors simpelweg nieuwe namen leren. Voor meer filmredactionele artikelen, bezoek Trailerix.