Titane

Julia Ducournau volgt haar unieke “Raw” op met Titane, een drama-thriller-horrorhybride die elk eenvoudig label weigert. Het begint met een auto-ongeluk in de kindertijd dat zijn sporen nalaat in metaal, en volgt vervolgens de volwassen Alexia (Agathe Rousselle) terwijl ze door de wereld beweegt als een live wire—mooi, explosief en onmogelijk te voorspellen. De openingsbewegingen van de film voelen als pure provocatie, maar ze zijn ook een mission statement: dit verhaal zal zich niet gedragen.

Alexia’s leven wordt gevormd door de fysieke en psychologische nasleep van dat vroege ongeluk, en Ducournau behandelt het lichaam als zowel bewijsstuk als slagveld. De camera blijft hangen op oppervlakken—huid, chroom, zweet—tot de grens tussen fascinatie en ongemak vervaagt. Toch is de schok nooit alleen voor de show; de film gebruikt extremiteit om te vragen wat we met pijn doen, hoe we onszelf opvoeren, en wat het kost om door te gaan wanneer je je eigen spiegelbeeld niet langer herkent.

Het verhaal maakt een scherpe, droomachtige wending wanneer Alexia’s vlucht haar in de baan brengt van Vincent (Vincent Lindon), een brandweerman die een decennium aan verdriet met zich meedraagt. Hun verbinding wordt evenzeer geboren uit wanhoop en stilte als uit woorden, en Lindon speelt Vincent met een rauwe, pijnlijke oprechtheid die de wildste uitschieters van de film verankert. Wat een simpele twist had kunnen zijn, wordt iets vreemders: een fragiele afspraak waarin beide mensen even mogen doen alsof ze hebben teruggevonden wat ze verloren.

Om hen heen staat een ensemble dat de film zelfs op zijn meest surrealistische momenten een doorleefd gevoel geeft—Garance Marillier, Laïs Salameh, Mara Cissé, Marin Judas, Diong-Kéba Tacu en Myriem Akheddiou voegen elk textuur toe aan een wereld die deels industriële rauwheid is, deels koortsdroom. Ducournau’s regie is precies: ze ensceneert tederheid en geweld met dezelfde onverzettelijke aandacht, en daagt je uit te zien hoe dicht ze naast elkaar kunnen bestaan in hetzelfde kader.

Uiteindelijk is Titane minder een puzzel om op te lossen dan een ervaring om te doorstaan en in je op te nemen. Het gaat over transformatie—gekozen, afgedwongen en geïmproviseerd—en over de ongemakkelijke genade van geaccepteerd worden wanneer je het het minst verdient. Als je je aangetrokken voelt tot cinema die grote risico’s neemt en je veranderd achterlaat, is dit een film die het waard is om op zijn eigen voorwaarden te ontmoeten. Vind meer redactionele coverage en trailers op https://trailerix.com.