It

In de slaperige straten van Derry, Maine, volgt It (2017) een groep kinderen die al vechten tegen problemen uit de echte wereld—rouw, familiedruk en wreedheid op school—wanneer iets veel ergers op hen begint te jagen. Ze noemen zichzelf de Losers Club, en hun band wordt het enige dat steviger is dan de beleefde stilte van het stadje.

Andy Muschietti kadert het verhaal als een herinnering die zich blijft afspelen met nieuwe blauwe plekken: fietsen over zonovergoten wegen, kelders die té stil aanvoelen, en het besef dat volwassenen de kern missen of bewust wegkijken. De horror werkt omdat die geworteld is in herkenbare angsten, en vervolgens wordt opgevoerd tot een bovennatuurlijke dreiging die precies lijkt te weten waar elk kind kwetsbaar is.

Bill Skarsgårds Pennywise is minder een simpele boeman dan een verschuivende spiegel, die angst verandert in een gepersonaliseerde val. De film behandelt de clown evenzeer als een idee als als een wezen—een oeroude honger met een grijns—waardoor elke ontmoeting aanvoelt als een test van identiteit én overleving.

Het jonge ensemble—Jaeden Martell, Jeremy Ray Taylor, Sophia Lillis, Finn Wolfhard, Chosen Jacobs, Jack Dylan Grazer en Wyatt Oleff—houdt de film levendig, zelfs wanneer de duisternis aandringt. Hun geplaag en moed nemen het gevaar nooit weg; in plaats daarvan maken ze de inzet scherper, omdat de vriendschappen verdiend aanvoelen in plaats van uitgeschreven.

Als horror, thriller en drama werkt It door spektakel met emotie in balans te houden: de schrikmomenten zijn groot, maar de onderliggende pijn is groter. Voor kijkers die op zoek zijn naar een modern genre-ijkpunt dat nog weet hoe het voelde om dertien te zijn en bang voor de wereld, wacht Derry—met stormafvoeren, rode ballonnen en geheimen die net onder het oppervlak drijven.