Minions: The Rise of Gru

Minions: The Rise of Gru (2022), geregisseerd door Kyle Balda, neemt ons mee naar een retrogetinte wereld waarin kwaad een ambitie is, geen gevolg. De jonge Gru (Steve Carell) is nog niet het meesterbrein dat we kennen—hij is een vastberaden superschurkenfan, ervan overtuigd dat het juiste plan hem een plek zal opleveren aan de coolste, wreedste tafel van de stad. Het doelwit van zijn bewondering: de beruchte Vicious 6, een team waarvan de reputatie hen tot het ultieme keurmerk van schurkachtigheid maakt.

Gru’s plan om zichzelf te bewijzen ontvouwt zich niet bepaald met soepele precisie. Dat is juist de bedoeling. De film leeft van de kloof tussen ambitie en kunnen, en laat humor opbloeien uit bijna-mislukkingen, escalerende misverstanden en het soort overmoed dat alleen een kind kan volhouden. Om hem heen opereren de Minions—met Pierre Coffins onmiskenbare vocale chaos—als een loyale ondersteuningsploeg die even behulpzaam als gevaarlijk is.

Wat het verhaal gaande houdt, is de speelse mix van avontuur en sciencefictionachtige gadgets, met setpieces die leunen op spionagefilm-swag en zaterdagochtendenergie. Onderweg geeft de stemmencast extra smaak: Taraji P. Henson brengt pit, Alan Arkin en Julie Andrews voegen doorgewinterde charme toe, en optredens van Jean-Claude Van Damme, Lucy Lawless en Michelle Yeoh geven de wereld een stevigere, groter-dan-het-leven rand.

In de kern is dit echter een oorsprongsverhaal over identiteit—over kiezen wie je wilt zijn voordat je begrijpt wat het kost. De film vergeet nooit dat het een komedie is, maar weet ook een oprechte noot te raken wanneer Gru’s bravoure wegzakt en iets menselijkers doorschemert. Die balans maakt het makkelijk kijkbaar voor kinderen en verrassend bevredigend voor volwassenen die houden van karaktergedreven animatie.

Voor fans van de franchise werkt The Rise of Gru als een ontbrekend hoofdstuk, dat de onwankelbare toewijding van de Minions verbindt met de vroegste versie van de baas die ze aanbidden. Voor nieuwkomers is het een op zichzelf staande, energieke rit—fel, vlot en gemaakt voor een publiek—waarbij de grootste vraag niet is óf Gru berucht zal worden, maar hoeveel heerlijke problemen ervoor nodig zijn om daar te komen.