Minions: The Rise of Gru

Minionki: Wejście Gru (2022) w reżyserii Kyle’a Baldy przenosi nas do świata z retro posmakiem, w którym bycie złym jest aspiracją, a nie konsekwencją. Młody Gru (Steve Carell) nie jest jeszcze znanym nam geniuszem—jest zdeterminowanym fanem superzłoczyńców, przekonanym, że odpowiedni plan zapewni mu miejsce przy najfajniejszym i najokrutniejszym stole w mieście. Obiektem jego podziwu jest osławiona Szóstka Złośliwych (Vicious 6), ekipa, której reputacja czyni z nich ostateczną odznakę złoczyństwa.

Plan Gru, by się wykazać, nie rozwija się jednak z gładką precyzją. I o to chodzi. Film żyje z różnicy między ambicją a możliwościami, pozwalając, by komedia rozkwitała z niemal trafionych prób, narastających nieporozumień i takiej pewności siebie, jaką potrafi utrzymać tylko dziecko. Wokół niego Minionki—prowadzone przez niepodrabialny wokalny chaos Pierre’a Coffina—działają jak lojalna drużyna wsparcia, po równo pomocna i niebezpieczna.

To, co napędza opowieść, to figlarna mieszanka przygody i science-fictionowej gadżeciarni, z sekwencjami, które czerpią ze szpiegowskiego sznytu i energii sobotniego poranka. Po drodze obsada głosowa dodaje smaku: Taraji P. Henson wnosi pazur, Alan Arkin i Julie Andrews dodają dojrzałego uroku, a występy Jean-Claude’a Van Damme’a, Lucy Lawless i Michelle Yeoh nadają światu bardziej zadziorny, większy-niż-życie charakter.

W swoim rdzeniu to jednak historia o tożsamości—o wyborze tego, kim chcesz być, zanim zrozumiesz, ile to kosztuje. Film nigdy nie zapomina, że jest komedią, ale potrafi też trafić w szczery ton, gdy brawura Gru opada i przebija się coś bardziej ludzkiego. Ta równowaga sprawia, że ogląda się go łatwo z dziećmi i zaskakująco satysfakcjonująco dla dorosłych, którzy lubią animacje oparte na postaciach.

Dla fanów franczyzy Wejście Gru działa jak brakujący rozdział, łącząc niezachwiane oddanie Minionków z najwcześniejszą wersją szefa, którego uwielbiają. Dla nowych widzów to samodzielna, pełna werwy przejażdżka—jasna, żwawa i stworzona pod publiczność—w której największym pytaniem nie jest to, czy Gru stanie się niesławny, lecz ile zachwycających kłopotów potrzeba, by tam dotrzeć.