Coyote vs ACME

Coyote vs ACME (2026) odwraca znaną kreskówkową rywalizację, zamieniając ją w świeżą, familijną przygodę z psotnym prawniczym twistem. Po kolejnej serii spektakularnych wpadek z gadżetami Wile E. Kojot przestaje obwiniać grawitację i zaczyna obwiniać producenta — biorąc na cel korporacyjnego giganta, który sprzedał mu każdą podejrzaną rakietową rolkę i sprężynową konstrukcję.

Reżyser Dave Green stawia na komedię eskalacji: bohater znany z milczącej wytrwałości nagle zyskuje głos we współczesnym świecie, gdzie papierkowa robota potrafi być równie niebezpieczna jak krawędź urwiska. Założenie jest rozkosznie proste — co się dzieje, gdy slapstick spotyka rządy prawa — i otwiera drogę do wielkich scen akcji, ostrej satyry oraz szczerego serca, które trafia zarówno do dzieci, jak i wieloletnich fanów.

Ludzki wymiar historii wnosi Will Forte jako prawnik, którego Wile E. werbuje — mniej wypolerowany rekin, a bardziej obrotny „billboardowy” adwokat, który widzi w tej sprawie ostatnią szansę, by coś znaczyć. Po drodze obsada — w tym Lana Condor, Tone Bell, John Cena, Eric Bauza, P.J. Byrne, Martha Kelly i Luis Guzmán — pomaga zbudować świat, w którym korporacyjny PR, sympatia opinii publicznej i kreskówkowa fizyka zderzają się w nieprzewidywalny sposób.

To, co sprawia, że pomysł działa, to nowe ujęcie żartu: ACME nie jest już tylko puentą — to system, który wciąż sprzedaje nadzieję w pudełku, a potem unika odpowiedzialności, gdy wszystko wybucha. Film gra tym napięciem dla śmiechu, przemycając przy tym zaskakująco bliski temat podnoszenia się po kolejnych porażkach, nawet gdy przeciwności (i kowadła) wciąż spadają z nieba.

Dla widzów szukających Przygody, która jest też napędzaną Animacją Komedii, Coyote vs ACME ma dostarczyć energetycznego chaosu z ciepłym, „dla publiki” rdzeniem. To klasyczna historia pościgu — tylko poprowadzona przez zeznania, dowody i odwieczne pytanie: kto właściwie ponosi odpowiedzialność za wszystkie te rakietowe pomyłki?