Rings

W Rings (2017) reżyser F. Javier Gutiérrez wraca do niesławnej mitologii przeklętej kasety wideo i zadaje proste, okrutne pytanie: co się dzieje, gdy ciekawość staje się stylem życia? Film poszerza legendę do rozmiarów współczesnego miejskiego koszmaru, w którym oglądanie nie jest już wypadkiem — to wybór, którego ludzie szukają, którym handlują i który badają jak kontrabandę.

Matilda Lutz jest osią historii jako Julia, której związek z Holtem (Alex Roe) zaczyna się kruszyć, gdy jego fascynacja taśmą przeradza się w obsesję. To, co zaczyna się jako próba zaniepokojonej partnerki, by odciągnąć kogoś znad krawędzi, staje się czymś dziwniejszym: Julia sama wchodzi w klątwę, a odliczanie przestaje brzmieć jak chwyt fabularny i zaczyna przypominać test relacji o nadprzyrodzonej stawce.

Film najmocniej zaostrza swój haczyk pomysłem, że taśma wciąż skrywa sekrety — niewidoczną warstwę, ukryty „film w filmie”, który na nowo ustawia to, co widzom wydaje się, że wiedzą. To odkrycie odsuwa horror od prostej nieuchronności w stronę śledztwa, zamieniając mitologię w pudełko-zagadkę z konsekwencjami. To sprytny sposób, by utrzymać przy życiu centralny obraz serii — ziarniste nagrania, natrętną grozę — w świecie przesyconym ekranami.

Obsada drugoplanowa pogłębia poczucie większej sieci oplatającej klątwę; znajome twarze, takie jak Johnny Galecki i Vincent D'Onofrio, dodają obsesji ludzkiej faktury. Horror filmu stawia na atmosferę i eskalację, łącząc charakterystyczne dla serii niesamowite obrazy z lękami związanymi z udostępnianiem, kopiowaniem i pogonią za zakazanymi mediami.

Ostatecznie Rings działa jak przestroga o tym, co robimy dla ludzi, których kochamy — i co jesteśmy gotowi obejrzeć, nawet gdy ostrzega się nas, by tego nie robić. Dla fanów horroru to zaproszenie, by wrócić do współczesnej legendy i zobaczyć, jak daleko może rozciągnąć się klątwa, gdy najstraszniejsza nie jest sama taśma, lecz potrzeba dowiedzenia się, co na niej jest.