Sonic the Hedgehog

Sonic. Szybki jak błyskawica (2020) wjeżdża z kinetyczną pewnością siebie, jakiej można oczekiwać po bohaterze zbudowanym na prędkości. Reżyser Jeff Fowler przenosi ikonicznego herosa z gier wideo do świata aktorskiego, który jest jasny, zadziorny i nastawiony na wielkie śmiechy — a jednocześnie zostawia miejsce na zaskakująco ciepłą opowieść o szukaniu swojego miejsca.

Po wylądowaniu na Ziemi i próbach pozostania w cieniu, niespokojna energia Sonica (i tak, jego wybuchowa prędkość) nieuchronnie daje o sobie znać. Ta wpadka przyciąga uwagę zagrożenia wspieranego przez rząd: Dr. Robotnika, ekscentrycznego geniusza technologii, który widzi w Sonicu nie tyle osobę, co źródło mocy do wykorzystania. Dalej dostajemy pościg przez cały świat, w którym każdy zryw prędkości podnosi stawkę — i poziom komedii.

Ben Schwartz nadaje Sonicowi błyskotliwą, spragnioną kontaktu osobowość, która świetnie kontrastuje z przyziemnym, zwyczajnym spokojem Jamesa Marsdena. Ich dynamika „dziwnej pary” staje się emocjonalnym silnikiem filmu, dzięki czemu struktura road movie jest czymś więcej niż tylko paradą scen akcji. Tika Sumpter wnosi mile widziane ciepło do ludzkiej strony historii, utrzymując serce filmu w zasięgu wzroku nawet wtedy, gdy akcja przyspiesza.

Dziką kartą jest Jim Carrey, którego Robotnik stawia na dużą fizyczną komedię i teatralną grozę. To rola jakby skrojona pod tę mieszankę akcji, science fiction i familijnej komedii, wzmacniająca kreskówkowy pazur filmu bez utraty poczucia realnego zagrożenia, które sprawia, że pościg ma znaczenie.

Dla widzów szukających przystępnej, rozrywkowej przygody Sonic. Szybki jak błyskawica oferuje czystą, dynamiczną jazdę z ukłonami dla wieloletnich fanów i łatwym wejściem dla nowicjuszy. To współczesna ekranizacja gry wideo, która rozumie swoją misję: trzymać tempo, trafiać z żartami i sprawić, by poszukiwanie domu przez bohatera uderzało równie mocno jak ciosy.