Thor: Ragnarok

Thor: Ragnarok (2017) wpada do Marvel Cinematic Universe jak uderzenie pioruna: głośniejszy, jaśniejszy i o wiele zabawniejszy, niż ktokolwiek spodziewa się po historii o końcu świata. Wyreżyserowany przez Taikę Waititiego, film przekształca zakątek franczyzy należący do Thora w zadziorną kosmiczną przygodę, w której żarty padają szybko, ale stawka wciąż wydaje się realna.

Punkt wyjścia jest prosty i pilny: Thor utknął daleko od domu, odcięty od Asgardu i zmuszony do desperackiego sprintu z powrotem, by zapobiec spełnieniu się katastrofalnego proroctwa. Ten wyścig staje się radosnym objazdem przez najdziwniejsze zakątki galaktyki, gdzie przetrwanie zależy tak samo od improwizacji i nieprawdopodobnych sojuszników, jak od brutalnej siły.

Charakterystyczny ton Waititiego — ciepły, dziwny i samoświadomy — nadaje Ragnarokowi tożsamość. Humor nie tylko ozdabia akcję; na nowo definiuje samego Thora, pozwalając Chrisowi Hemsworthowi popisać się wyczuciem komediowego timingu, a jednocześnie nieść ciężar przywództwa. U jego boku Mark Ruffalo wnosi nieco rozchwianą energię kumplowską, która zamienia chaos w chemię.

A potem pojawia się zagrożenie: Hela w wykonaniu Cate Blanchett, bezwzględna siła, która jest jednocześnie mityczna i natychmiastowa, wynosząc historię ponad sam spektakl. Wokół niej krąży parada kradnących sceny postaci — Tom Hiddleston, Idris Elba, Jeff Goldblum, Tessa Thompson i Karl Urban — z których każda dodaje faktury filmowi równie zainteresowanemu osobowością, co mocą.

Jako komediowe science fiction akcji Thor: Ragnarok działa, bo konsekwentnie stawia na kontrast: olśniewające sekwencje i szczere emocje, absurd i konsekwencje, zakończenia i reinwencję. To superbohaterski blockbuster, który traktuje apokalipsę jak puentę — aż nagle przypomina, co naprawdę warto ocalić.