The Last Viking

The Last Viking (2025) plant zijn vlag in vertrouwd Anders Thomas Jensen-territorium: de plek waar droge komedie, plotseling geweld en schrijnende tederheid in één adem kunnen bestaan. Opgezet als een door misdaad aangedreven roadstory met dramatisch gewicht, volgt de film Anker wanneer hij na veertien jaar de gevangenis uit stapt en probeert terug te keren naar een leven dat zonder hem is doorgegaan. Vrijheid zou moeten voelen als een schone lei—maar Jensen laat het aanvoelen als een rekening die nu wordt geïnd.

De enige die op hem wacht is Manfred, Ankers broer, wiens fragiele mentale toestand hem tegelijk tot een reddingslijn en een gesloten deur maakt. Manfred is de enige die weet waar de ontbrekende buit van de overval is, maar het cruciale detail—waar die verstopt werd—is hem ontglipt. Wat begint als een praktisch plan om geld terug te halen, wordt een vreemde, intieme achtervolging door het geheugen: elke aanwijzing is minder een clue dan een test van hoe goed deze broers elkaar werkelijk kennen.

Mads Mikkelsen draagt de film met een vertolking die een blik in een bekentenis kan veranderen, terwijl Nikolaj Lie Kaas volatiliteit en onverwachte warmte brengt in Manfreds onvoorspelbaarheid. Om hen heen vult Jensens ensemble—Sofie Gråbøl, Søren Malling, Bodil Jørgensen, Lars Brygmann, Nicolas Bro en Kardo Razzazi—de randen met personages die doorleefd aanvoelen in plaats van “uitgeplot”, waarbij elke ontmoeting de broers richting confrontatie duwt in plaats van oplossing.

Qua genre is The Last Viking een wendbare mix van komedie, misdaad en drama, die weigert zich in één baan te nestelen. De humor verzacht de donkere momenten niet; hij verscherpt ze, en legt bloot hoe mensen grappen wanneer ze klem zitten en hoe absurditeit een overlevingsmechanisme kan zijn. Het criminele uitgangspunt houdt de vaart erin, maar de emotionele motor is de ongemakkelijke band tussen broers en zussen—liefde die zich uit in frustratie, bescherming en lang begraven schuld.

Tegen de tijd dat de zoektocht naar het verborgen geld zich aanspant, heeft de film de inzet stilletjes verschoven. De buit doet ertoe, maar niet zoveel als wat hij vertegenwoordigt: de fantasie om de tijd terug te draaien, pijn af te betalen en een tweede kans te kopen. In Jensens handen wordt The Last Viking minder een verhaal over wat er in de grond begraven ligt en meer over wat er in twee broers begraven ligt—en wat ervoor nodig is om het op te graven zonder te verliezen wat er nog over is.