Thor: Ragnarok

Thor: Ragnarok (2017) komt als een bliksemschicht de Marvel Cinematic Universe binnen: luider, feller en veel grappiger dan iemand verwacht van een verhaal over het einde van een wereld. Onder regie van Taika Waititi geeft de film Thors hoek van de franchise een nieuwe vorm als een branievolle ruimte-avonturenfilm waarin de grappen snel landen, maar de inzet nog steeds echt aanvoelt.

De opzet is eenvoudig en urgent: Thor zit ver van huis vast, afgesneden van Asgard en gedwongen tot een wanhopige sprint terug om te voorkomen dat een catastrofale profetie uitkomt. Die race wordt een uitgelaten omweg door de vreemdste uithoeken van het heelal, waar overleven net zozeer afhangt van improvisatie en onwaarschijnlijke bondgenoten als van brute kracht.

Waititi’s kenmerkende toon—warm, vreemd en zelfbewust—geeft Ragnarok zijn identiteit. De humor versiert de actie niet alleen; hij herkadert Thor zelf, waardoor Chris Hemsworth zijn komische timing kan uitspelen terwijl hij toch het gewicht van leiderschap draagt. Naast hem brengt Mark Ruffalo een eigenzinnige buddy-energie die chaos in chemie verandert.

Dan komt de dreiging: Cate Blanchetts Hela, een meedogenloze kracht die tegelijk mythisch en direct aanvoelt, en het verhaal verder duwt dan louter spektakel. Om haar heen cirkelt een parade aan scene-stealers—Tom Hiddleston, Idris Elba, Jeff Goldblum, Tessa Thompson en Karl Urban—die elk extra textuur toevoegen aan een film die evenveel om persoonlijkheid geeft als om macht.

Als actie-scifi-komedie werkt Thor: Ragnarok omdat hij zich volledig committeert aan contrast: verbluffende set pieces en oprechte emotie, absurditeit en consequentie, eindes en heruitvinding. Het is een superheldenblockbuster die de apocalyps behandelt als een punchline—tot hij je ineens herinnert wat het waard is om te redden.