Titane

Julia Ducournau, po swoim wyjątkowym „Raw”, wraca z Titane — hybrydą dramatu, thrillera i horroru, która wymyka się każdej łatwej etykiecie. Wszystko zaczyna się od dziecięcego wypadku samochodowego, który pozostawia w ciele metalowy ślad, a potem śledzi dorosłą Alexię (Agathe Rousselle), poruszającą się po świecie jak żywy przewód pod napięciem — piękną, wybuchową i niemożliwą do przewidzenia. Początkowe partie filmu mogą wydawać się czystą prowokacją, ale są też deklaracją: ta historia nie będzie się zachowywać.

Życie Alexii kształtują fizyczne i psychiczne następstwa tamtego wczesnego wypadku, a Ducournau traktuje ciało jednocześnie jako dowód i pole bitwy. Kamera zatrzymuje się na powierzchniach — skórze, chromie, pocie — aż granica między fascynacją a dyskomfortem zaczyna się zacierać. Jednak szok nigdy nie jest tu tylko dla efektu; film wykorzystuje skrajność, by zapytać, co robimy z bólem, jak odgrywamy samych siebie i ile kosztuje dalsze życie, gdy przestajesz rozpoznawać własne odbicie.

Narracja wykonuje ostry, senny zwrot, gdy ucieczka Alexii wprowadza ją na orbitę Vincenta (Vincent Lindon), strażaka dźwigającego dekadę żałoby. Ich więź rodzi się z desperacji i milczenia w równym stopniu co ze słów, a Lindon gra Vincenta z surową, przejmującą szczerością, która kotwiczy najbardziej szalone odchylenia filmu. To, co mogłoby być prostym zwrotem akcji, staje się czymś dziwniejszym: kruchym układem, w którym oboje mogą przez chwilę udawać, że odnaleźli to, co utracili.

Otacza ich zespół, dzięki któremu film wydaje się „zamieszkany” nawet w najbardziej surrealistycznych momentach — Garance Marillier, Laïs Salameh, Mara Cissé, Marin Judas, Diong-Kéba Tacu i Myriem Akheddiou dodają faktury światu, który jest po części industrialnym brudem, po części gorączkowym snem. Reżyseria Ducournau jest precyzyjna: inscenizuje czułość i przemoc z tą samą nieugiętą uwagą, zmuszając, by zobaczyć, jak blisko mogą współistnieć w jednym kadrze.

Ostatecznie Titane jest mniej zagadką do rozwiązania, a bardziej doświadczeniem, które trzeba przetrwać i wchłonąć. To film o transformacji — wybranej, wymuszonej i improwizowanej — oraz o niepokojącym miłosierdziu bycia zaakceptowanym wtedy, gdy najmniej na to zasługujesz. Jeśli pociąga cię kino, które podejmuje wielkie ryzyko i zostawia cię odmienionym, to seans wart spotkania na jego własnych warunkach. Więcej materiałów redakcyjnych i zwiastunów znajdziesz na https://trailerix.com.