Jackass: Best and Last

Jackass: Best and Last (2026) wpada jak runda honorowa wykonana na pełnym gazie — lekkomyślna, głośna i zaskakująco szczera. Wyreżyserowany przez wieloletniego wodzireja Jeffa Tremaine’a, piąty wpis pozycjonuje się jako zamykający rozdział serii, obiecując ostatnią krucjatę, która pchnie charakterystyczny dla ekipy rozgardiasz w jeszcze jedno, nieprzefiltrowane widowisko.

To, co zawsze odróżniało Jackass od podróbek kompilacji kaskaderskich, to chemia: paczka przyjaciół zamieniająca odporność na ból w rodzaj slapstickowego języka. Tutaj ta więź waży więcej. Gdy Johnny Knoxville znów steruje szaleństwem u boku Steve-O i Chrisa Pontiusa, film podkreśla, że to nie są tylko gagi — to rytuały, nawiązania i wewnętrzne żarty dzielone z publicznością, która dorastała razem z nimi.

Jako komedia akcji, która działa też jak dokument, urok filmu nie sprowadza się wyłącznie do „co zrobią teraz?”, lecz także do „dlaczego wciąż to robią?”. Kamera nie tylko goni za uderzeniem; łapie planowanie, nerwy, śmiech między ujęciami i wyraźną świadomość, że finał zmienia stawkę. Efekt to hałaśliwa kapsuła czasu bardzo specyficznej odmiany rozrywki — takiej, która żyje spontanicznością, a jednocześnie po cichu uznaje lata, które za nią stoją.

Obsada pozostaje silnikiem: Jason ‘Wee Man’ Acuña, Dave England, Preston Lacy i Ehren McGhehey utrzymują nieprzewidywalną energię, a obecność Bama Margery dodaje naładowaną warstwę historii dla wieloletnich fanów. Nawet gdy numery eskalują, prawdziwą osią filmu jest dynamika grupy — to, jak każda osobowość odbija się od pozostałych, aż całość zaczyna przypominać kontrolowaną rozbiórkę.

Dla widzów szukających ostatecznego pożegnania z Jackass, Jackass: Best and Last ujmuje swoje szaleństwo jako list pożegnalny napisany siniakami i śmiechem do łez. To przypomnienie, że ta seria nigdy nie była o perfekcji — była o zaangażowaniu, przyjaźni i bezczelności, by najgłupszy pomysł w pokoju zamienić w wspólnotowe wydarzenie.